Pogoda ducha

Siedzę zasępiony codzienną monotonią.
Na otaczający mnie Świat patrzę z ironią.
Mijają kolejne długie rozciągnięte chwile
W trakcie których wskazówka pokonuje mile

Otwarte okno a za nim szara ciemna opoka
Spoczywa nad nami wciąż smutku powłoka
Ptaków nie słychać bo swoje serca potraciły
Przez co głosy ich melodii już dawno nie nuciły

Wzrok mój teraz pada na ramkę niewielką
Nuty słyszę. Układają się w melodię piękną
Czuję ręce na ramionach i głowę przy mojej
Kołyszę się delikatnie szukając woni twojej

Kąciki ust delikatnie unoszą się samoczynnie
Za oknem zdaje się, że jednak jest widnie
Słyszeć się daje cichy z oddali świergot radosny
Przeczekam Zimę. Doczekam się wiosny.

Waiting

I eagerly watch it's moving hands
Delicately carresing the flowing sands
For that single moment to come
Each move like the beat of a drum
Having prepared everything I wait
For that gentle sound. For fate.
Nothing still. Heart beating at the door.
A delicate tap tap on the marble floor.
Then I hear it.
The buzz. You're here!

The Spark

A tiny spark danced upon the wind,
Allowing itself to be blown all about.
It flew from tree to bush to grass
Only to be again thrown by an updraft
Up towards the stars so as to join them
And sparkle with them upon the heavens.
So it was that I saw a single spark,
Which wafted it's way down into my life
And lit a fire in me which burns my soul.
Bathing in it's warmth I only now wonder
Will it stay with me till I finally burn out?
I care not. As long as I can. I won't let go.