Pogoda ducha

Siedzę zasępiony codzienną monotonią.
Na otaczający mnie Świat patrzę z ironią.
Mijają kolejne długie rozciągnięte chwile
W trakcie których wskazówka pokonuje mile

Otwarte okno a za nim szara ciemna opoka
Spoczywa nad nami wciąż smutku powłoka
Ptaków nie słychać bo swoje serca potraciły
Przez co głosy ich melodii już dawno nie nuciły

Wzrok mój teraz pada na ramkę niewielką
Nuty słyszę. Układają się w melodię piękną
Czuję ręce na ramionach i głowę przy mojej
Kołyszę się delikatnie szukając woni twojej

Kąciki ust delikatnie unoszą się samoczynnie
Za oknem zdaje się, że jednak jest widnie
Słyszeć się daje cichy z oddali świergot radosny
Przeczekam Zimę. Doczekam się wiosny.