Okno

Przygasły czerwone róże błękitu
Chmury zerwały się ze stropu
Szare opadły do stóp litu
Ciemność zajmuje miejsce wieczoru

A ja siadam przy oknie i marzę
Wspominam miejsca, ludzi, twarze
każda inna, każdą myślą darzę
patrzę na ich rysy, na ich pejzaże

Pełne są myśli, uczuć, pragnień,
skrytych rozmyślań, wzajemnych łaknień
niewyrażonych miłości i słów tak wiele
tyle sekretów w każdym ciele

Czemu wyrażać ich nie umiemy?
Czemu ulżyć sobie nie chcemy?
Czemu z płaczem się wspominamy?
A dla siebie chłodny uśmiech mamy.