Wyznanie

Zadałem tobie jedno z wielkich pytań,
Tych co światem ludzkim drżą w całości,
Tych co poszukują światła w nicości,
Tych co zmuszają do własnych wyznań.

Nastała po tym dłuższa minuta niczego,
trwała z chwili na chwilę, wiek za wiekiem,
a że nigdy nie jest to wróżbą dobrego
odbiło się za nią jeszcze pustym echem

Zawahałaś się. Widziałem w twoim spojrzeniu
przerażenie, a potem zniknęłaś w oka mgnieniu.
Za róg. Do domu. Od tego złego człowieka,
który wyznał ci prawdę, co mu dolega.

Ugodzony w serce samotnie krwawię oczami.
Wędruje zagubiony. Ciemno... Zimno...